The strike must go on!

Instalacja oparta na archiwalnych fotografiach „rekonstruuje” backstage Strajku studenckiego na Uniwersytecie Łódzkim w 1981 roku. Do instalacji wybrane zostały zdjęcia studentek, które, jak wynika z zatrzymanych na fotografii scen, a także dostępnych w sieci opowieści uczestniczek, zajmowały się szeregiem organizacyjnych zadań – łącznością, drukowaniem plakatów, posiłkami, sprzątaniem. Na zdjęciach sytuacyjnych widać dziewczyny w biurze prasowym, leżące w śpiworach, debatujące przy stole kuchennym. Uderza natomiast ich nieobecność przy stole negocjacyjnym między studentami a władzami uniwersytetu i stroną rządową.

Powiększone czarno-białe fotografie z archiwum, na których studentki zostały pokolorowane, wydrukowane na tkaninie i zawieszone w formie instalacji w przestrzeni galerii. Te rozwiązania formalne mają na celu zwrócenie uwagi na obecność i rolę kobiet zarówno w tym strajku, jak i w wielu innych politycznych przełomach, które to zasługi są potem marginalizowane w dominujących narracjach o tych wydarzeniach.

Fotografiom towarzyszyły ręcznie malowane kołdry z hasłami ze strajku studenckiego na UŁ, nawiązujące do kilkutygodniowej okupacji uniwersytetu.

Hasła te, mające w kontekście strajku wymiar polityczny, cechowały się też ironią i poetyckością, świadczącymi o tym, że studenci użyli swojej najmocniejszej broni przeciw autorytarnej władzy i jej propagandzie – inteligencji i intelektu. Hasła głoszące "Ci, co mają szersze horyzonty, mają zwykle gorsze perspektywy" odnosiło się do tłamszenia wszelkich inicjatyw i poglądów, które nie zgadzały się z oficjalną polityką władzy.

Slogan "Jeden przeżyty wspólnie strajk daje więcej niż przestudiowanie 6 tomów ekonomii politycznej" można interpretować jako aluzję wobec przymusowych i tendencyjnych zajęć z ideologii marksizmu i leninizmu.

Projekt został oparty na fotografiach z Archiwu Uniwersytetu Łódzkiego.